Πότε & γιατί πρέπει να λέμε (και) Όχι στα παιδιά μας

0

To εάν, πότε και πως θα πρέπει να λέμε (και) Όχι στα παιδιά μας είναι ένα ζήτημα που απασχολεί όλες τις οικογένειες. Κι αυτό γιατί από τη μία είναι προφανής η ανάγκη να τίθενται κάποια όρια που πρέπει τα παιδιά να τηρούνμέσα στα πλαίσια της Οικογενειακής καθημερινότητας, από την άλλη ωστόσο είναι βέβαιο ότι συχνά γεννιέται μέσα μας το ερωτηματικό μήπως το "όχι" καταπιέζει τα παιδιά και μας κάνει λιγότερο "καλούς" γονείς – κάτι που συνδέεται και με τις προσωπικές μας ανασφάλειες δηλαδή.

Ας δούμε λοιπόν 7 βασικές παραμέτρους που πρέπει να έχουμε υπόψιν μας και οι οποίες μπορούν να κάνουν τα πράγματα κάπως πιο ξεκάθαρα:

1. Το "όχι" πρέπει να λέγεται στα παιδιά καθώς συνδέεται με κάτι πολύ σημαντικό: την ύπαρξη συγκεκριμένων ορίων συμπεριφοράς μέσα στην οικογενειακή καθημερινότητα τα οποία και πρέπει να τηρούνται απ' όλους – μικρούς και μεγάλους. 

2. Το "όχι" πρέπει να τηρείται για να είναι αποτελεσματικό. Έτσι, εάν το παιδί πρέπει να πάει για ύπνο στις 10 το βράδυ λόγω των σχολικών υποχρεώσεων της επόμενη ημέρας αυτό θα πρέπει να τηρείται χωρίς υποσημειώσεις και "ψιλά γράμματα".

3. Οι γονείς πρέπει να δίνουν πρώτοι το καλό παράδειγμα – να τηρούν δηλαδή τα "όχι" που αφορούν κι αυτούς. Όταν π.χ. εμείς φωνάζουμε διαρκώς δεν μπορούμε ν' απαιτούμε από το παιδί μας να μην κάνει το ίδιο. 

4. Το "όχι" δεν μπορεί να είναι στείρο – πρέπει να συνοδεύεται και από το "γιατί όχι". Πρέπει να εξηγούμε στο παιδί το λόγο για τον οποίο απαγορεύεται μία συμπεριφορά ακόμη και στην περίπτωση που αρχικά δεν αποδέχεται τις συγκεκριμένες εξηγήσεις.

5. Το "όχι" πρέπει σε κάποιες περιπτώσεις να συνοδεύεται κι από κάποιες εναλλακτικές. Δεν επιτρέπεται δηλαδή να κάνεις αυτό, μπορείς ωστόσο να κάνεις το άλλο και μάλιστα εμείς θα βοηθήσουμε σε αυτό. Έτσι, π.χ. το παιδί δεν μπορεί να παίρνει καθημερινά χρήματα γαι ν' αγοράζει κολατσιό στο σχολείο καθώς τα οικονομικά της οικογένειας δεν το αντέχουν, μπορεί όμως να επιλέξει το σπιτικό κολατσιό που θα ήθελε και να συμμετάσχει μάλιστα στην παρασκευή του. 

6. Τα "όχι" που θέτει ο ένας γονιός τηρούνται οπωσδήποτε κι από τον άλλο – αλλιώς φέρνουν το αντίθετο αποτέλεσμα.  Έτσι δεν αποκλείεται η διαφωνία για το συγκεκριμένο "όχι", αυτή ωστόσο θα πρέπει να συζητιέται κατ' ιδίαν κι όχι μπροστά στο παιδί.

7. Τέλος, το "όχι", εάν έχει ως στόχο να λειτουργήσει με τη μορφή μίας τιμωρίας για μία συγκεκριμένη συμπεριφορά θα πρέπει να λέγεται αμέσως μετά τη συμπεριφορά ώστε το παιδί να μπορεί να κατανοήσει τη σύνδεση ανάμεσα στην πράξη του και τη συνέπειά της. Σε πολλές περιπτώσεις κάνουμε το λάθος να λέμε το "όχι" αρκετό καιρό μετά, με αποτέλεσμα το παιδί ν' αντιδρά – και δικαιολογημένα καθώς είναι πλέον πολύ δύσκολο να συνδέσει το λάθος του με τη συγκεκριμένη άρνηση.

 

Κοινοποίηση

ΠΡΟΣΘΕΣΤΕ ΤΟ ΣΧΟΛΙΟ ΣΑΣ